اولین کنفرانس بین المللی ارتقائ سلامت در اتاوا کانادا در 21 نوامبر 1986 برگزار گردید و طی آن منشور اتاوا بمنظور سازماندهی فعالیت ها جهت رسیدن به بهداشت برای همه تا سال 2000 و پس ازآن ارائه شد. برزاری این کنفرانس در حقیقت واکنشی به انتظارات جدید مطرح شده جنبش جدید بهداشت عمومی در دنیا بود . بحث های مطرح شده در این کنفرانس متمرکز بر نیازهای کشورهای صنعتی بود، ولی نتایج آن به همه کشورها تعمیم داده می شد. در کنفرانس اتاوا، ارتقاء سلامت بعنوان فرآیند قادرسازی مردم برای افزایش کنترل بر سلامت خود و در نهایت بهبود آن تعریف شد. در این کنفرانس بیان شد که شرط رسیدن به وضعیت مطلوب سلامت جسمی، روانی و اجتماعی این است که افراد یا گروهها خود قادر به شناسایی نیازها و خواسته های خویش و تطابق یا تغییر محیطهای اطراف خود باشند . سلامت هدف زندگی نیست. بلکه منبعی برای زندگی روزمره است . سلامت مفهومی مثبت است که علاوه بر توانایی های جسمانی، بر منابع فردی و اجتماعی نیز تاکید دارد . ارتقاء سلامت تنها وظیفه بخش بهداشت نیست و از سبک زندگی سالم فراتر رفته و تا رفاه افراد جامعه امتداد می یابد. در این کنفرانس هشت مورد بعنوان پیش نیازهای سلامت معرفی شدند و بیان گردید که بهبود وضعیت سلامت جامعه نیازمند پرداختن به این پیش نیازهای بنیادی است . این پیش نیازها عبارتند از:

1- صلح

2- سرپناه

3- آموزش

4- غذا

5- درآمد

6- اکوسیستم پایدار

7- منابع پایدار

8- عدالت اجتماعی و برابری

در کنفرانس اتاوا بیان شد که راهبردهای ارتقاء سلامت و برنامه های آن باید با نیازهای جامعه و افراد تطابق داده شود و در این راستا باید تفاوت های موجود در نظام های اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی افراد و جوامع در نظر آورده شوند. در این کنفرانس، حمایت، واسطه گری و قادرسازی بعنوان راهبردهای ارتقاء سلامت معرفی شدند .